поддержка PHP 7

ՀՀ, ք. Վանաձոր, Տիգրան Մեծի 36, հեռ. +374 322 46387

Գեղարվեստի մեջ լինել նոր, նշանակում է լինել նախ նկատելի։ Հետո արդեն ժամանակը ցույց կտա՝  նկատելին երևելի դառնալու ի՛նչ գեղարվեստական հայտեր է ներկայացրել։ Գեղանկարչուհի Լուսին ԳԻՆՈՍՅԱՆԸ նկատելի ներկայություն է իր սերնդակիցների մեջ, և ինքն էլ  իր առօրյա կերպի մեջ՝ գեղարվեստական կերպար։

 

 – Զրույցն սկսենք Ձեզ վերաբերող ամենաթարմ նորությունից. հունիսի 2-ին Երևանում՝ NOVA ARTS Gallery & Wine պատկերասրահ-սրճարանում, բացվեց Ձեր անհատական ցուցահանդեսը, որի շնորհանդեսի ժամանակ ներկաներից մեկը Ձեր վրձինը բնորոշեց «մաքուր» արտահայտությամբ։ Նկարչական (մասնագիտական) բառապաշարում ի՞նչ է դա նշանակում ՝ անկե՞ղծ, անխարդա՞խ։  Ձեր վրձնին ի՞նչ մակդիր կտայիք Դուք ինքներդ։

 

  – Միշտ հետաքրքիր է լսել դիտողի կարծիքը՝ համոզվելու համար, թե ինչպես է ազդում նկարը նրա վրա, ինչ զգացողություններ է առաջացնում: Կարծում եմ՝ «մաքուր վրձին» բնորոշմամբ անկեղծ լինելու մասին է ակնարկվում, ինչն ինձ համար չափազանց կարևոր է: Ես միշտ նկարում եմ սեփական զգացողություններս, և անկեղծ չլինելն ուղղակի կնշանակեր խաբել ինքս ինձ, իսկ արվեստում ցանկացած կեղծ բան նկատվում և մերժվում է միանգամից:

 

 – Ձեր նկարչությունն աչքի է ընկնում ոճական յուրօրինակություններով, և դրանցից մեկն էլ թերևս այն է, որ դժվար է ասել, թե Դուք ի՞նչ ուղղության կամ դպրոցի ներկայացուցիչ եք։ Ի դեպ, ոճի ընտրությունը գիտակցվա՞ծ ակտ է, թե յուրաքանչյուր ստեղծագործողի մոտ այն իրականանում է ինքնաբերաբար՝ ներքին ինչ-ինչ մղումների արդյունքում։

 

  – Կարծում եմ՝ երկու գործոններն էլ ինչ-որ չափով առկա են, բայց ավելի հակված եմ մտածելու, որ որոշակի ոճի հետևելը գիտակցված ընտրություն է։ Եթե դու փորձում ես գտնել քեզ, քո ուղղությունն արվեստում՝ ինչ-որ կոնկրետ ոճի մեջ, ապա վստահաբար կգտնես քեզ առավել հոգեհարազատը: Այնուամենայնիվ, որոշակի ոճի մշտապես հետևելը միշտ ընկալել եմ որպես սահմանափակություն. ես նկարում եմ իմ տրամադրությունը, զգացողությունները և դրանք վիզուալ դարձնում մարմինների միջոցով: Երբ ստեղծագործում ես ներքին մղումներից ելնելով, արդյունքում ստացվում է մի բան, որը տարբերվում է, և դա շատ պարզ է, քանի որ քո ստեղծածը հենց դու ես, իսկ մենք՝ յուրաքանչյուրս, ինդիվիդուալ ենք:

 

 – Ի դեպ, անհատական ցուցահանդեսից մի քանի օր առաջ Ձեր աշխատանքները ցուցադրվել են նաև Նորարար փորձառական արվեստի կենտրոնում՝ հայտնի ՆՓԱԿ-ում, կարծեմ՝ «Արվեստ էքսպո 2019 խորագրով»։ Փաստորեն հագեցած ցուցահանդեսային սեզոն է Ձեզ համար։ Ցուցահանդեսը նկարչի համար նու՞յնն է, ինչ գրքի տպագրությունը՝ գրողի համար։

 

  – «Արվեստ էքսպո 2019 »-ում բազմաթիվ հայ և արտասահմանյան նկարիչների ստեղծագործությունների հետ միասին ցուցադրված էին նաև իմ կտավները: Խմբային ցուցահանդեսներն իհարկե տարբերվում են անհատական ցուցահանդեսներից, խմբային ցուցահանդեսներում միշտ սովորում ես, համեմատում ու ծանոթանում այլ ստեղծագործողների հետ։ Իրականում արվեստագետը հենց այդ շփումների միջոցով է զարգանում, փոխանակվում փորձով։ Ցուցահանդեսները հենց դրանով են կարևոր, այդ պատճառով փորձում եմ մասնակցել բոլոր հնարավոր ցուցահանդեսներին: Նկարիչը կարող է նկարել և չցուցադրել նկարները, նկարել ինքն իր համար, բայց դա լճացնում է նրան որպես ստեղծագործողի. դա նույնն է, թե գրողն իր մտքերը, ասելիքը հանձնի թղթին ու հետո ոչինչ չանի իր ստեղծագործությունները հրապարակելու առումով. բայց չէ որ դրանք կյանք են առնում ընթերցողի ձեռքերում՝ իբրև գիրք, նույնն էլ՝ ցուցահանդեսների դեպքում. կենդանի շփումն ու այն մեծ էներգիան, որ ստանում ես, քեզ մղում են ավելի մեծ ոգևորությամբ ստեղծագործելու:

 

  – Դուք այն սակավաթիվ նկարչուհիներից եք, որ նկարում է մերկ կամ կիսամերկ կանացի մարմիններ։ Թեև դրանք նույնպես աբստրակտ ոճի մեջ են, այնուամենայնիվ հետաքրքիր է՝ բնորդուհու կարիք կա՞, թե՞ աշխատում է սոսկ երևակայությունը։

 

  – Երբեք չեմ կաշկանդվել մերկ կամ կիսամերկ կանացի մարմիններ նկարելուց, կարևորն այն է, թե ինչպես ես այդ ամենը մատուցում: Անշուշտ, նաև զգույշ եմ այդ հարցում, մերկությունը երբեք գռեհիկ ձևերի մեջ չեմ ներկայացնում։ Շատ կարևոր է, որ այն լինի գեղագիտորեն նշանակալից, քանի որ կարող ես մերկության գեղարվեստական պատկերից աննկատելիորեն անցում կատարել դեպի գռեհիկ նատուրալիզմ։ Թե ինչու կանացի մարմիններ, ապա ասեմ, որ ինձ համար իմ զգացողությունները վիզուալացվում ու ամբողջականացվում են կանացի մարմիններում, իսկ թե ինչու մերկ, որովհետև այդպես ավելի անկեղծ են։ Հագուստներ իմ նկարներում մասամբ կամ ամբողջությամբ բացակայում են, որովհետև դրանք որոշակի արհեստականություն են հաղորդում կերպարին՝ իմ ընկալմամբ, բայց եթե հագուստի որոշակի տարրեր օգնում են նկարի մեջ ստանալու տրամադրություն կամ լուծելու կոմպոզիցիոն խնդիր, ապա ինչու՞ չօգտագործել դրանք: Իմ կանացի կերպարները հիմնականում հորինված են, սակայն ժամանակ առ ժամանակ նկարում եմ նաև բնորդների, հակառակ դեպքում երևակայությանդ մեջ ծնվող կերպարները զուտ տեխնիկապես կդժվարանաս նկարել:

 

  – Ձեր նկարները ծնվում են որոշակի տարամադրության ազդեցության տակ, և հիանալի է, որ դրանք նաև որոշակի տրամադրություն են արթնացնում դիտողի հոգում։ Ո՞ր տրամադրությունն է ստեղծագործական առումով ավելի արգասաբեր։

 

  – Ես ամեն օր եմ նկարում՝ անկախ տրամադրությունից, քանի որ արվեստն անխախտ մի կանոն ունի. երբ նրան թողնում ես նույնիսկ կարճ ժամանակով, արդեն ետ ես մնում, և հետո բարդ է լինում վերադառնալը։ Այնուամենայնիվ, ստեղծագործելու համար ինձ օգնում է առավելապես վատ տրամադրությունը, օգնում են խոր ներքին ապրումները։ Երբեք չեմ կարողացել ստեղծագործել, երբ հոգուս մեջ կամ շուրջս ամեն ինչ հանդարտ է կամ նույնիսկ լավ։ Ստեղծագործելու համար ինձ պետք են բացասական և ինչ-որ առումով դրամատիկ զգացողություններ, երբ նկարելն օգնում է ազատվել այդ զգացողություններից ու անկումային տրամադրություններից:

 

  – Ի դեպ, ի՞նչ է խորհրդանշում Ձեր գործերում հանդիպող սև թռչնի (ագռավի) պատկերը՝ երբեմն գլխիվայր կախված։

 

  – Դրանք մի քիչ սիմվոլիկ են և արդյունք են հենց հիշյալ վատ տրամադրությունների, իսկ ագռավներին սիրում եմ, շատ խարիզմատիկ բան կա նրանց մեջ:

 

  – Դուք նաև երգիծական գործեր ունեք։ Դրանք ծնվում են այն ժամանակ, երբ հարկ կա արձագանքել օրվա հրատապ խնդիրներին, հատկապես՝ հասարակական-քաղաքական, այո՞։

 

  – Որպես անհատ և ստեղծագործող ուղղակի չեմ կարող չազդվել շուրջս կատարվող իրադարձություններից և չարձագանքել: Երգիծական նկարչությունը այս կամ այն իրադարձությունների վերաբերյալ կարծիք արտահայտելու ձև է, իսկ այդ ժանրի մեջ կարող ես կոնտրաստային լինել, մի փոքր էլ՝ գրոտեսկային:

 

  – Ի՞նչ մատերիալի վրա եք նախընտրում աշխատել՝ կտավի՞, թղթի՞, վատմանի՞։ Ձեր ֆիգուրները հաճախ ներկայանում են այնպիսի հստակ ու թեթև գույների մեջ, որ թվում է՝ ջրաներկով են արված։

 

  – Նյութի ընտրության հարցում որևէ սահմանափակում չունեմ, սիրում եմ էքսպերիմենտներ անել՝ համադրելով գրեթե անհամադրելի նյութերը: Բայց թուղթն ու ջրաներկն իմ ամենասիրելի նյութերն են, ինձ գրավում է ջրաներկի թեթևությունն ու թափանցիկությունը: Փորձում եմ մյուս նյութերով էլ ստանալ այդ թեթևությունը, որը հատուկ է ջրաներկին:

 

  – Ֆեյսբուքում Դուք երբեմն հայտնվում եք Ձեր նկարների հետ միասին, և շատ յուրօրինակ ու տպավորիչ պատկեր է ստացվում՝ գեղանկարի ու հեղինակի կոլաժ-լուսանկար։ Կարծես համադրական ևս մի արվեստի «հիմքերն» եք դնում, այո՞։ Իբրև գեղարվեստական գործի «կոլաժային բաղադրիչ»՝ շատ տպավորիչ է, օրինակ, այս հարցազրույցն ուղեկցող լուսանկարը։ 

 

– Անկասկած, յուրաքանչյուր ստեղծագործողի նկարներն իր ներաշխարհի արտացոլանքն են։ Ձեր ասածը համադրական արվեստ չէի անվանի, բայց երբեմն ստացվում է, որ գեղանկարը, որի կողքին կանգնած ես,  քո շարունակությունն է, քո ներքինը:

 

  – Որքան գիտեմ, Դուք նաև մանկավարժական գործունեություն եք ծավալում՝ մասնավորապես «ԼուսԱրտ» արվեստի կենտրոնում կազմակերպելով գծանկարի, գունանկարի և կոմպոզիցիայի դասընթացներ տարբեր տարիքային խմբերի համար։ Ի՞նչ կենտրոն է դա, դեռ գործու՞մ է։

 

 – Այո, ունեի նկարչական ստուդիա, որտեղ հաճախում էին տարբեր տարիքային խմբերի երեխաներ։ Բայց այն երկար կյանք չունեցավ։ Սակայն ես միշտ լավատեսորեն եմ մոտենում ցանկացած խնդրի։ Մինչ ստուդիայի հիմնելն էլի դասավանդել եմ, այժմ նույնպես դասավանդում եմ, այս անգամ արդեն՝ խեցեգործական և նկարչական կենտրոնում։ Մտադիր եմ մոտ ժամանակներում վերաբացել «ԼուսԱրտ» նկարչական ստուդիան։

 

  – Վանաձորի պետական համալսարանի շրջանավարտ արվեստագետներից (նկարիչներից) ինձ շատ են դուր գալիս մասնավորապես Մհեր Չատինյանի, Տիգրան Թադևոսյանի աշխատանքները։ Դուք ուրիշ անուններ կավելացնեի՞ք։

 

  – Իմ տաղանդավոր ընկերների անունների կողքին կավելացնեմ մեր քաղաքի ամենայուրօրինակ նկարիչներից Տարոն Մարուքյանի անունը, ով նույնպես Վանաձորի պետական համալսարանի շրջանավարտ է:

 

Զրույցը վարեց Լևոն ՍԱՐԳՍՅԱՆԸ

Back to top